Historia stosunków międzynarodowych - Liga Narodów

Twórcy Ligi świadomie pozostawili w 1919 r. poza jej zasięgiem Rosję Radziecką, dając tym dobitny dowód, że odrzucają zasadę pokojowego współistnienia z pierwszym państwem socjalistycznym. Tym samym Liga Narodów stała się swego rodzaju antyradziecką koalicją. Ten wrogi stosunek mocarstw zachodnich, kierujących Ligą, do ZSRR zmienił się dopiero z chwilą, gdy poczuły się one zagrożone przez hitleryzm. Po wystąpieniu Niemiec z Ligi w 1933 r. ZSRR przyjął zaproszenie do wzięcia udziału w tej organizacji. Francja i Anglia nie okazały jednak gotowości do rzeczywistej współpracy z ZSRR, która zmierzałaby do tego, aby w organizacji tej lub poza nią stworzyć wspólny front, mogący skutecznie stawić czoło niebezpieczeństwu rozpętania przez państwa faszystowskie drugiej wojny światowej. Liga Narodów nie sprostała więc egzaminowi historii jako organizacja pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Rozwój organizacji międzynarodowych po drugiej wojnie światowej przebiega niezwykle dynamicznie. U schyłku i zaraz po zakończeniu tej wojny powstała atmosfera polityczna szczególnie sprzyjająca współpracy międzynarodowej. W latach 1943—1944 — przede wszystkim z inicjatywy Stanów Zjednoczonych — na międzynarodowych konferencjach z udziałem państw należących do koalicji Narodów Zjednoczonych opracowuje się statuty takich nowych organizacji, jak Organizacja Wyżywienia i Rolnictwa, Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy — organizacje powołane w celu uregulowania światowego systemu walutowego i udzielania pomocy finansowej na rozwój gospodarczy, Międzynarodowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego powołana do uregulowania międzynarodowej komunikacji lotniczej i zapewnienia jej bezpieczeństwa.